sa mga panaginip mo, pedro…

raldblograldnew1

 

SA MGA PANAGINIP MO, PEDRO

SANA’Y KASAMA MO AKO…

DAHIL NUON PA MAN AY ‘TATLO’ NA TAYO-

SA MGA PANAGINIP KO.

 

SA TUWING MAKIKITA KO ANG DAGAT AT ANG MGA ALON NA SUMASAYAW SA BUGSO NG HANGIN,

PARANG ANG KALULUWA KO’Y SUMASAMA RITO… NAKIKIPAGLAKBAY, NAKIKIPAGLARO.

 

SABI NILA, KUNG WALA ANG DAGAT AY WALA RIN ANG BUHAY…

DAHIL ITO ANG TUBIG NA DADALOY SA ILOG AT MAGBIBIGAY NG KATIWASAYAN-

SA BAWAT TAONG NAUUHAW.

 

ALAM KO, NAROON KA, PEDRO-

SA MGA ALON NA IYON, SA MALAWAK NA DAGAT NA TILA YATA WALA NANG KATAPUSAN.

 

MINSAN MO NANG SINABI: “MAKIKITA MO AKO KAPAG NAKINIG KA SA MUSIKA NG KABIBE”.

KAYA KAPAG NALULUNGKOT AKO, TINATAPAT KO LANG SA TENGA KO ANG KABIBENG PAG-AARI KO…

AT SUMASAYA NA AKO.

 

PEDRO, SALAMAT…

AT NAGING KAIBIGAN KITA

NAGING KAIBIGAN KA NAMIN…

 

MAGPASA-WALANG HANGGAN.

 

(isang deklarasyon ng damdamin at mga panaginip na tila bagang wala nang katapusan, mula sa “book of love” ni robert manuguid silverio).*

PHOTO CREDITS ON THE “SLEEPING GERALD”, PHOTO BY: MS. LHYNNE IMPERIAL

 

P.S. PANONOORIN KITA SA AGOSTO 27 SA ST. CECILIA’S HALL NG ST. SCHOLASTICA’S COLLEGE, SA GANAP NA ALAS-SAIS NG GABI,  PARA SA PANIBAGONG BERSYON NG IYONG DULA.—sssip*

 

raldblograldcover pedro pedro2seakabibe

“nag-iisa na lang ako”- (one)… “lean on me”-(two)… “call me”-(three)

“Lean On Me”

Sometimes in our lives
We all have pain, we all have sorrow
But if we are wise
We know that there’s always tomorrowLean on me when you’re not strong
And I’ll be your friend, I’ll help you carry on
For it won’t be long
‘Til I’m gonna need somebody to lean onPlease, swallow your pride
If I have things you need to borrow
For no one can fill those of your needs
That you won’t let showYou just call on me, brother, when you need a hand
We all need somebody to lean on
I just might have a problem that you’ll understand
We all need somebody to lean onLean on me when you’re not strong
And I’ll be your friend, I’ll help you carry on
For it won’t be long
‘Til I’m gonna need somebody to lean onYou just call on me, brother, when you need a hand
We all need somebody to lean on
I just might have a problem that you’ll understand
We all need somebody to lean on

If there is a load
You have to bear that you can’t carry
I’m right up the road, I’ll share your load
If you just call me

Call me (If you need a friend)
Call me (Call me uh-huh)
Call me (When you need a friend)
Call me (If you ever need a friend)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me (If you need a friend)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me (Call me)
Call me

LMLMLMLM

GERALD SANTOS: ISANG PAGBABALIK-TANAW…

gerald: isang pagbabalik-tanaw
gerald: isang pagbabalik-tanaw

Minsan, may mga bagay-bagay na talagang sadyang mahiwaga. Mga bagay na umaalinsunod sa mapagbirong talsik ng alon sa baybay-dagat… O, ng mga dahong tinatangay lamang ng mga hampas ng hangin…

Nakita ko noon ang isang batang-bata pa na singer, ang pangalan niya ay Gerald Santos. Katatapos pa lamang noon ng stageplay niyang “Sino Ka Ba, Jose Rizal” sa Meralco Theater. Isang dulang nagmula sa Gantimpala Theater Foundation. Hayun si Rald (Gerald), bumababa mula sa hagdanan ng teatro upang lumapit sa mga media people at mga fans. Nakangiti siya. Mapupula ang mga pisngi. At mukhang anghel sa aming paningin.

Kasama namin noon ang magandang aktres sa teatro na si Ms. Christine Joy Mangahis. At ito ang nagpakilala sa amin kay Rald.

“Gerald, siya si Robert Silverio, ang beteranong writer na blogger na rin ngayon”, buong kasiyahang nasambit pa ni Christine kay Rald. “Inimbita ko siya dito sa dula natin. Nais ka niyang makilala.”

Isang napakagandang ngiti ang ipinukol ni Rald sa blogger. Kinamayan niya ito ng mahigpit, sabay sabing: “Salamat po sa pagpunta at sa panonood sa dula namin. Natutuwa po ako’t nadito ka ngayon. Kumusta po?”, anya pa.

Ang oras ay tila tumigil nu’ng mga sandaling iyon. Parang ang lahat ay nanatili lamang sa kani-kanilang mga kinalalagyan. At ang blogger na kausap ni Rald, tila nawala sa panahon at sa kasalukuyan…..

Lumipas ang mga araw, linggo at buwan. Naging kaibigan ng blogger na iyon si Rald, kasama ang mabait nitong manager na si Mr. Cocoy Ramilo. Nakapanayam niya ito ng matagal sa isang steakhouse sa may Timog Avenue. At doon na nga tunay na nag-umpisa ang isang matibay na friendship sa singer na aktor na rin ngayon.

Ilang major concerts ang lumipas sa loob ng tatlong taon na friendship namin kay Rald. Pero sadyang ang guhit ng tadhana na nililikha ng mga kamay ng Nasa Itaas ay kakaiba. Isang Santo, isang Pilipinong Santo ang nakalaan na gampanan ni Rald. Hindi lang isang beses, kundi dalawang beses – sa dalawang magkaibang dula at dalawang magkaibang theater groups. At doon, nakita namin ang tunay na dahilan kung bakit. Tila ata kaya namin naging kaibigan si Rald ay dahil na rin kay San Pedro na madalas na naming napapanaginipan mula pa nuong bata pa kami….

At ngayon, mas lumalawak pa ang ibayong partisipasyon ni Rald sa larangan ng Sining. Pagkatapos ng maraming concerts at theater performances- nakita ni Rald ang tunay na magpapasaya sa kanya. ANG PAG-ARTE.

Oo, mismong inamin ni Rald sa amin na mas sumasaya siya ngayon sa pag-arte sa harap ng kamera. Magmula nu’ng gawin niya ang indie film na “Memory Channel” (mula sa direksyon ni Rayn brizuela at isasali sa New Wave Category ng darating na Metro Manila Film fest), natuklasan ni Rald ang isa pang bahagi ng kanyang pagkatao. Ang pagiging isang AKTOR.

Abangan si Gerald Santos sa bagong mundong gagalawan na niya. At tiyak niyan, mas lalong darami ang hahanga sa pagiging aktor niya. Ngayon pa lang, may kasunod na ang proyekto niya sa pag-arte. Siya rin ang napiling gumanap bilang Emilio Jacinto, ang ating Pilipinong bayani sa panahon ng Katipunan, sa isang documentary film. Natapos na rin ni Rald ang shooting sa pelikulang ito. At lubos niyang pinabilib ang kanyang direktor sa pelikulang ito.

SI GERALD SANTOS, ISANG PAGBABALIK TANAW….

NGAYON AT MAGPAKAILANMAN.

 

(at ang mga salitang ito ay nalikha ni robert manuguid silverio, kasama ang isang kaibigang nagngangalang PEDRO).*

“Patawarin mo ako, Pedro, sa aking mga naging kasalanan sa iyo.”—*

gerald sa SAN PEDRO CALUNGSOD
gerald sa SAN PEDRO CALUNGSOD
gerald and blogger sssip
gerald and blogger sssip

ANG “APAT” NG “88”… (ISANG KATHANG ISIP O ISANG NAPAKAHABANG PANAGINIP PART TWO)

“ANG APAT NG EIGHTY EIGHT”

(ISANG MAIKLING KUWENTO NI ROBERT MANUGUID SILVERIO)

 

NASA ISANG MALAWAK NA LUNTIANG BULUBUNDUKIN ANG APAT NA BATANG NAKAUPO AT NAGPAPAHINGA. TINATANAW NILA ANG MALAWAK NA MUNDO AT MGA ULAP. KAGAGALING LAMANG NILA SA MATAGAL NA PAGLALARO AT PAMAMASYAL. UNANG NAGSALITA ANG BATANG SI ROB.

ROB: APAT NA TAYO. SALAMAT AT HINDI NINYO AKO PINABAYAAN. 

ANTON J.: KASI NAMAN, KAILANGAN DIN NAMIN NG ISANG KALARONG TULAD MO. KUNG WALA KA, HINDI KAMI MAKAPAGLALARO. AT SAKA, KAKAMBAL KITA, DI BA? HEHEHE.

PEDRO: ANTON, MARAMI DAW TAYONG MGA GAWAIN PAG-UWI NATIN SA BAHAY NATIN DUON SA KABILANG MATAAS NA BUNDOK KAYA TAMA NA MUNA ANG PAGLALARO NATIN.

ROB: PAANO NA PO AKO?

TERE: PUNTAHAN MO AKO SA BAHAY KO PALAGI, ROB. MARAMI AKONG MGA BAGONG LARUAN DOON. KAPAG NAGTATRABAHO SINA PEDRO AT ANTON, PUWEDE MONG GAMITIN ANG MGA LARUAN KO. KAPAG NAGPUNTA KA SA BAHAY KO, HINDI KA MAPAPAANO AT LALONG HINDI KA MAPAPAHAMAK…

ANTON: OO, ROB. PUNTAHAN MO SI TERE LAGI SA BAHAY NIYA. AKO ANG NAGSABI NU’N SA KANYA. AT AKO RIN ANG NAG-AYA SA KANYA NA MAGING KALARO NATIN…

PEDRO: MASKI MALUNGKOT ANG MGA BUHAY NATIN, ANG MAHALAGA AY NAGKAKASAMA-SAMA PA RIN TAYO. BUKAS DAW, ANTON, AALIS NA TAYONG DALAWA PARA MAGPUNTA SA KABILANG BUNDOK.

ROB: INGAT KAYO, HA.

TERE: HIHINTAYIN NAMIN ANG PAGBABALIK NINYONG DALAWA. MAGLARO ULE TAYO PAGBALIK NINYO.

 

HINDI NA NAKATIIS SI ANTON AT NAPAIYAK ITO. UMIYAK NA RIN SI TERE. AT NAG-IYAKAN NANG LAHAT ANG APAT NA MAGKAKAIBIGAN. PAGKATAPOS NU’N, NAG-AKAPAN SILA NG NAPAKAHIGPIT.

 

W A K A S.

cropped-4.jpgGREEN GREEN2

 

 

 

 

 

FLOWERS FOR ST. THERESE (and a personal note to st. therese by robert manuguid silverio)

cropped-4.jpgtere

ROSES

“FLOWERS FOR ST. THERESE”

Dear St. Therese,
Hi there. Last night, I saw you in my dream again. We were playing and biking amidst the fields, together with our two other friends… In that dream, we were kids and the FOUR of us were so happy, so candid, so excited…

I knew it was you, St. Therese. When I googled your pictures at the internet- I was so enthralled when I saw the girl in my dreams…

Last Sunday, I went to your church. And I was so happy to be there. Maybe, I need to pray to you, more often from now on…

Every time I walk in our subdivision, I kept on looking at the flowers at the garden of the many houses there and at the sidewalks, too. Especially the rose gardens…

Now I am thinking of bringing you flowers soon. You imparted something so deep within me…

Something I have never felt before. Your presence in my life now is one great thing.

Now, I wanna say that I wanna see you more in my dreams soon. Together with our other two friends.

We’ll see the beauty of the world, and the love that people seemingly had forgotten.

My best regards to you, my St. Therese.

 

yours truly,
robert

young st. therese of lisieux

tere3 tere4 tere5 tere6 tere7YOUNG ST. THERESE OF LISIEUX.

gerald santos: “nakakataba ng puso ang mga papuring ibinigay nila sa pagganap ko bilang si San Pedro Calungsod!”

GERALD: ISANG PAMBIHIRANG PAGGANAP
GERALD: ISANG PAMBIHIRANG PAGGANAP
GERALD: AS SAINTLY AS HE CAN BE
GERALD: AS SAINTLY AS HE CAN BE

Sa bawat kilos niya at galaw, madarama mo ang lalim ng pagkatao niya. Sa bawat liriko ng isang awitin na sinasambit niya, ang mga anghel sa langit ay tila nagbubunyi sa kagalakan. Pumapalakpak sila at lumilipad ng ubod ng saya.

Kung ang isang aktor ay nakakagawa ng higit pa sa tama, lalo pa’t kung ang ginagampanan niyang papel ay katauhan ng isang Santo, matutuwa nga talaga ang mga kasamang nagmamatyag lamang sa Itaas.

Sa isang performance ng dulang “San Pedro Calungsod, the Musical”, naipamalas ni Gerald Santos ang kakaiba niyang transpormasyon mula sa isang pagiging Ballad singer patungo sa isang seryosong theater actor.

At minabuti ng isang blogger na kapanayamin ng saglit si Gerald nu’ng mga oras na iyon:

Ano nga ba ang masasabi mo, Gerald, sa walang patumanggang mga papuri sa pagganap mo bilang si San Pedro Calungsod?

“Wow, thank you very much po! Sobrang saya ko sa mga papuring nakukuha ko!”, sagot ni Gerald. “Nilubos-lubos ko na po kasi talaga ang lahat para sa dulang ito, eh. Inusisa ko ng maige ang character ni San Pedro at lahat kami ay na-push nila to totally give our best in this musical play. Malaki rin po ang parte ng aming direktor dito na si Kuya Cocoy. Kasi, siya talaga ang nag-motivate sa aming lahat.

“Sa musical play na ito, ipinakita po ang transformation ni San Pedro Calungsod in a span of three years sa buhay niya”, dugtong na sabi ni Gerald. “Ipinakita rito ang maturity process niya, magmula nu’ng lisanin niya ang kanyang tahanan upang sumama kay Padre Diego sa isang Catholic missionary mission. Doon na po nagsimula ang kanyang daan patungo sa Sainthood niya.”

At napakaganda rin pala ng mga awitin at musika na isa sa mga natatanging sangkap ng dulang ito. Tinanong namin si Gerald, siya ba ang may katha ng mga awiting iyon?

“Bakit mo po nalaman, kuya Robert? Ang galing mo, ha”, tugon ni Gerald. “Actually po, half-half kami dito ng direktor at manager kong si Kuya Cocoy. Kalahati ng musika ay sa kanya, at kalahati naman ay gawa ko. We’re both so proud to be able to deliver those kind of music. Siguro, on my part, talagang inspired lang ako sa naging buhay ni San Pedro.”

Ang San Pedro Calungsod ay produced by Redlife Entertainment Productions. Mula sa direksyon ni Cocoy Ramilo. Presently, may mga pagtatanghal sila ngayon sa Davao City. At sa darating na buwan ng Setyembre, sila ay magtutungo naman sa Cebu City- isa sa mga lugar na pinagmulan mismo ni San Pedro Calungsod.

Nasa ibaba ang whole cast and characters ng nasabing dula- ang “San Pedro Calungsod, the Musical”:

 

gerald6gerald8gerald4

when Pedro comes alive (a review on “san pedro calungsod, the musical” starring gerald santos)

gerald7 gerald2

We can say by now, this version and take-off of a musical theater production on the life of our beloved second Filipino Saint- St. Pedro Calungsod, is the most honest and truthful presentation that gave so much justice and meaning on the most heroic act of a Filipino youth.

 

As one blogger watched on, he felt Pedro coming-out alive in his very eyes. It’s almost the real Pedro he sees in dreams and imaginations. The Pedro who loved Jesus Christ so much, the Pedro who longed for his mom, the young and carefree Pedro who played with his fellow young missionaries in the beaches of forevermore.

It’s so magical to look at- and the vision set therein by the play’s director was truly wonderful. He created with scenes of proper care and deliverance, executed it with passion and defying colors. In the eyes of the viewer, a real Pedro comes alive, again we say, and indeed. Kudos to Mr. Cocoy Ramilo, the director of this version of “San Pedro Calungsod, the Musical”.

The young missionaries who all performed so graciously and so great in this play were composed of mostly new and fresh young male theater performers. They provided lightness, and a feeling of wonderment all throughout the play.

Miss Shyr Valdez as Pedro’s mom acted it out with great intensity and total dedication. Her tears flowed so freely and so much in one scene of the play that made one blogger cry. A truly unforgettable performance.

Prince Jemuel Luciano as Choco, the Chinese gossiper in the life of Pedro, was so comic and energetic. He characterized a totally unique portrayal of Choco, and thus, he created a comic kind of a performance.

Mr. Jon Achaval, the veteran character actor who portrayed Padre Diego in this play was so realistic in his performance. He didn’t over-act, he stayed calm but intense all throughout the play.

In one lingering thought of a blogger, if not for the great sacrifice of one young Filipino man, the message of Christ could have not been delivered. Because it was the greatest act of all, truly deserving of a Sainthood.

Pedro could have died many years ago, but this time, a young actor-singer almost of his age did deliver a job worthy of praise and smiles from the real Pedro himself. Because he acted so well and sang like an angel.

He was the totality of the play itself. Maybe an angel’s soul came over to guide him and perform an acting job that could last for eternity.

Gerald Santos as San Pedro Calungsod was the greatest theater act performance a blogger had seen forevermore.

 

(words by robert manuguid silverio)

gerald gerald3 gerald4 gerald5 gerald6