SSSIP’s SPLASH BLOG IS NOW SSSIP’s SWING BLOG!

ME, SSSIP :-)
ME, SSSIP 🙂

 

 

BEFORE, IT WAS SIMPLY “SSSSSSIIIIIPP”.

THEN, IT BECAME “SSSIP’s AWE”

AND AFTER THAT, “SSSIP’s SPLASH”.

 

NOW, ON ITS FOURTH PHASE, SSSIP’S BLOG IS NOW CALLED “SSSIP’s S.W.I.N.G. (SAY WHAT’S INSIDE AND NOTHING’S GONE)” BLOG!

ISN’T IT MAGNIFICENT?

YOU SEE, THIS IS SSSIP’s FOURTH STAGE AS A BLOGGER IN REAL LIFE. HE IS LEVELLING UP.

A NEW ZEST.

A NEW LIFE.

A NEW CHALLENGE.

 

AS AN ANGEL PROMISED, THIS BLOG WILL LAST FOREVER!

JUST KEEP ON WALKING.

 

BY: SSSIP 🙂

 

WHAT REALLY HAPPENED ON MY RIGHT FOOT (a pesonal account by robert m. silverio)

THE BROKEN WINGS NO MORE.

June 11, to be exact, nung ako ay matapilok sa pagmamadali kong sumakay sa kotse ng elder sister ko para kunin ang mga ililipat kong mga gamit ko sa bahay niya.

Hindi ko napansin na may steps pala du’n sa mala-hagdanang porch leading to the garage.

Bumagsak ako. Nagkamali ng hakbang ang kanang paa ko.

“Aray!!!”, sabi ko. Bagsak ako sa sahig ng garahe. Pero parang nabali ang talampakan ko. Hindi ko na maibalik sa normal. FOOT SPRAIN!
Saglit na pinamasahe ko sa maid ang right foot ko. Pero saglit lang, at maski iika-ika ako, tinuloy ko ang pagpunta sa bahay ng parents ko (a few blocks away) para ilipat na nga ang mga gamit ko sa bahay ng eldest sis ko. Hinatid ako ng kotse at ang pamangkin kong si Paolo ang nag-drive.

Sige, buhat dito, buhat doon. Buhat ng mga damit, electric fan, orocan cabinets, stuff and things. It lasted for hours. Maski iiika-ika na ang kanang paa ko.

Pagdating sa bahay ng sis ko, buhat pa rin. At du’n ko naramdaman na umaabot na sa buto ang PAIN sa kanang paa ko. I felt like collapsing. But I finished my task of arranging my things to the new room I occupied at my sister’s place. Salamat at naayos ko rin ang mga gamit.

Masaya ako dahil nakalipat ako du’n sa house ng sis ko dahil parang FEEL ko yung house – it’s colored white and green.

I felt tired suddenly. Humiga ako sandali at hindi ko alam na nakatulog ako ng almost 30 minutes. Pero pagmulat ng mga mata ko- NAKITA KONG NAMAMAGA NA TO THE MAX ANG KANANG PAA KO.

Pero hindi ko pa rin ininda ang swellness at ang umiigting na PAIN. I DECIDED TO TAKE A BATH.

Hindi ko alam, masama palang maligo o mabasa ng tubig ang mga taong may PILAY.  As I poured water all over my body, I CHILLED 3 TIMES.

Yun na. Namula na ng husto at namaga na ng over ang right foot ko. Nagpatawag ng manghihilot ang mom ko. Dumating ang manghihilot after an hour, pero nang makita niya ang ang pamamaga ng paa ko, she resisted to massage it. Sabi niya, dapat mawala daw muna ang pamamaga bago niya hihilutin.

IT TOOK TWO WEEKS bago mawala ang pamamaga ng kanang paa ko. Sankaterbang medicines (won’t mention the name, pero isang klase ng capsule lang) ang ininom ko for 2 weeks hanggang sa mawala ang swellness. Lagi ring may oil at tuba leaves na inilalagay ko sa right foot ko.

Pero ang mali, I kept on pouring LUKEWARM HOT WATER sa foot ko. Pinupunasan ko ng mainit na bimpong basa. MALI PALA YUN.

Pero milagro namang nawala ang swellness. And after that, dumating na muli yung manghihilot para hilutin ang paa ko. At presto, nakalakad na ako at medyo nawala ang foot sprain. After a couple of days, I was asked to go to far-away Pasay City for an errand. From Antipolo to Pasay, napakalayo, di ba? But I wanted to. Feeling ko, magaling na magaling na ako, eh. Hala, biyahe to the max!

Pag-uwi ko ng bahay, NAMAGA ULIT ANG PAA KO.

AND I FELT MORE PAIN.

Sige pa rin. I heeded some advices na huwag kong babasain ng tubig ang paa ko. I continued cleaning my feet with lukewarm hot water.

I kept on resting, lying on my bed, having faith na gagaling rin ang paa ko.

After 2 weeks again, NAWALA NA NAMAN ANG SWELLNESS.

Kinati na naman ang mga paa ko kinabukasan at um-attend ako sa WAKE ng isang ‘King’. Malayo rin yun. Hindi pa ako nakuntento, dun pa ako natulog sa Alabang. At sankaterbang aktibidades pa ang mga ginawa ko the next day bago umuwi ng bahay.

When I reached home, BACK TO STEP ONE. NAMAGA AT NABINAT NA NAMAN ANG RIGHT FOOT KO.

This time, inabot ng almost one month ang pagkawala ng pananakit at swellness. Nahirapan na ako to the max this time. I got so worried. May PAIN na, eh.

And someone concerned got worried to me. Sabi niya- “Baka cancer na ‘yan, ha. Two months na. Foot sprain na di gumagaling. May mga incidents sa mga athletes na nagli-lead sa cancer ang mg injuries nila.”

BUT I HANGED-ON.

I HELD-ON TO MY FAITH. … COZ I KNOW, SOMEONE IS HELPING ME.

It took another 2 weeks bago gumaling ulit ang kanang paa ko. PERO DUMATING NAMAN ANG HABAGAT AT BAHA. Halos isang linggong nabasa ng ulan at ng baha ang paa ko. Lalo na nung lumikas kami ng bahay dahil tumaas ng sobra ang baha, na-feel kong NABINAT na naman ang paa ko.

After a week that  the HABAGAT subsided, another turn of HEALING PROCESS.

Oil, antibiotic meds, a sock on my right foot for bandage at FAITH lamang ang mga weapons ko. Plus the guidance of a FRIEND, and the love of my family who’s with me all-throughout my ordeal.

Another two weeks or so…

Bigla, nagkaroon ng development. I CAN WALK STRAIGHT NOW WITHOUT ANY PAIN. NAWALA DIN ANG SWELLNESS. AT NAKITA KO, BUMABALIK SA NORMAL ANG COLOR NG SKIN SA RIGHT FOOT KO. NAWALA NA ANG SOBRANG PAMUMULA.

The nerves a on my right foot also went back to its normal positions, yun ang na-feel ko whenever I am lying down nowadays. Tuloy-tuloy na nga ang PAGGALING KO NGAYON.

Pero naaalala ko pa rin ngayon ang mabigat kong LEATHER SANDALS na hindi ko na sinusuot pagkapatapos akong managinip ng isang batang tumitingin sa ilalim ng kama ko. Na nu’ng paggising ko,yung lugar na tinitignan nung lalaking bata sa panaginip ko, nakita kong naroroon ang MABIGAT KONG LEATHER SANDALS.

Isa yun sa mga nagpagaling sa akin. I mean, buhat kasi noon, hindi ko na sinusuot yung leather sandals na yun. At very light slippers na lang ang lagi kong suot. Having a light leather slippers, helped me to the max to lessen the burden and stress on my right foot.

From June 10 to August 27- I suffered.

But I didn’t suffer in VAIN.

Dahil eversince, I always felt an “unburdening presence” beside me whenever I go to bed.

AND THAT’S A MIRACLE I WILL NEVER FORGET.

OO, MAGALING NA AKO.

At salamat sa isang kaibigan.

 

 

A PERSONAL ACCOUNT BY ROBERT MANUGUID SILVERIO

THE ‘RIGHT’ FOOT.

this blogger says: “I can keep on walking now. my wings can fly again”.